Centralnym punktem obchodów były masowe parady organizowane w miastach i mniejszych miejscowościach. Ulice wypełniały się tłumami pracowników zakładów pracy, uczniów, studentów oraz przedstawicieli różnych organizacji społecznych. Każda grupa niosła transparenty z hasłami wychwalającymi pracę, socjalizm i przyjaźń między narodami. Nie brakowało portretów przywódców partyjnych oraz symboli państwowych.
Udział w pochodach był w praktyce obowiązkowy. Zakłady pracy i szkoły prowadziły listy obecności, a nieobecność mogła być źle widziana przez przełożonych. Dla wielu osób był to więc raczej element systemowej dyscypliny niż spontanicznego świętowania.
Obchody miały jednak także bardziej „ludzkie” oblicze. Po oficjalnej części często organizowano festyny, koncerty, kiermasze i spotkania integracyjne. Pojawiały się stragany z watą cukrową, balonami czy oranżadą w szklanych butelkach. Dla dzieci był to czas zabawy, dla dorosłych – chwila oddechu od codzienności.
Nieodłącznym elementem święta była również oprawa medialna. Prasa, radio i telewizja relacjonowały pochody, podkreślając ich „spontaniczny” charakter i ogromne poparcie społeczne dla władzy. Obrazy uśmiechniętych ludzi, machających flagami, miały budować wizerunek kraju stabilnego i zjednoczonego.
Dziś wspomnienia pierwszomajowych pochodów budzą mieszane uczucia. Dla jednych to symbol propagandy i przymusu, dla innych – fragment młodości i barwnych, choć sztucznie kreowanych wydarzeń. Stare fotografie, które przetrwały do naszych czasów, pokazują zarówno oficjalny rozmach uroczystości, jak i zwykłych ludzi – często bardziej skupionych na byciu razem niż na politycznych hasłach.
To właśnie te zdjęcia najlepiej oddają klimat tamtych lat – epoki, w której święto pracy było nie tylko dniem wolnym, ale przede wszystkim narzędziem systemu i elementem codziennej rzeczywistości milionów Polaków.
